محتسب






مـحتسب مستـی به ره دیــد و گــریبانش گــرفت 
 مسـت گفت ای دوست این پیـ‌راهن است افسـار نیست
گــفـت مستـی زان سبـب افتـان و خیـزان مـی روی 
 گـــفت جــرم راه رفتـن نیـست ره هـمــوار نیست
گـــفت مـی بایــد تـــو را تـا خانــه ی قاضی بـرم 
 گـــفت رو صبـح آی قـاضی نیمـه شب بـیدار نیست 
گـــفت آگــه نیستی کــز ســـر در افتادت کـــلاه 
 گـــفت در ســر عقــل بایــد بــی کلاهی عار نیست
گـــفت نــزدیک است والــی را ســرا آنـجا رویـــم 
 گـــفت والــی از کــجا در خــانه ی خــمار نــیست
گـــفت تـا داروغــه را گــوئیـم در مسجد بخـــواب 
 گـــفت مسجد خــوابگــاه مـــردم بــدکـار نیست
گـــفت دیــناری بــده پــنهان و خـود را وارهـــان 
 گـــفت کـار شــرع کــار درهــم و دیــنار نــیست
گـــفت از بـــهر غـــرامت جـامـه ات بیـرون کنــم 
 گـــفت پــوسیـده ست نقشی جــز ز پود و تار نیست
گـــفت مــی بسیار خـوردی ز آن چنیـن بیخود شدی 
 گـــفت ای بــیهوده گــو ، حـرف کــم و بسیار نیست
گـــفت بــایـد حــد زنـد هــشیار مــردم ، مست را 
 گـــفت هـشیاری بــیار ، اینجـا کـسی هـشیار نیست
 
 پروین اعتصامی

/ 1 نظر / 12 بازدید
حبيب

سلام-دبيرستان كه بوديم چقدراين شعرودوست داشتيم-وميخونديم وميخونديم-الانم دوست داريم وميخونيم اماتودلمون-خوشحالم ميكنيداگه به وبلاگم بياييد